01
Ekdoseis2
Periodika2
Neeskiklofories
Epanekdoseis
Prosfores

diahoristiko

      

            Το εικόνισμά Της δεν λείπει από κανενός μας το σπίτι, ούτε και απ’ αυτά τα προσωπικά μας αντικείμενα. Το όνομά Της βρίσκεται συνέχεια στα χείλη μας. Σε κάθε μας περίσταση σ’ αυτή καταφεύγουμε. Δεν υπάρχει προσευχή χωρίς την επίκληση του ονόματος και της χάρης Της. Ιδιαίτερα δε στις δύσκολες στιγμές μας, ανεξάρτητα απ’ το αν πιστεύουμε λίγο ή πολύ ή και καθόλου ακόμη, συμβαίνει αυτό που λέει ο ποιητής: «Κι εγώ στη θλίψη, άθελά μου, φωνάζω πάντα: Παναγιά μου»!

Τι υπέροχα που το λέει! Ναι, ακόμη και άθελά μας, σ’ αυτήν καταφεύγουμε για σωτηρία και λύτρωση. Σ’ αυτήν που μπορεί ν’ ακούσει τους στεναγμούς της καρδιάς μας, σ’ αυτήν που μπορεί να μας βοηθήσει άμεσα και αποτελεσματικά, σ’ αυτήν που μπορεί να μας κάνει ακόμη και το θαύμα.

Άραγε πως συμβαίνει αυτό; Πως εκεί στις φουρτούνες της ζωής, μπροστά στον κίνδυνο, όλα τα πρόσωπα και τα ονόματα τα ξεχνάμε, και μόνο την Παναγία θυμόμαστε, οπότε και αυτήν αμέσως επικαλούμαστε, ακόμη και … άθελά μας; Αξίζει να μας προβληματίσει πολύ αυτό!

Πραγματικά, κάθε άνθρωπος, είτε πιστός είναι είτε άπιστος έχει και μια ιδιαίτερη σχέση με την Παναγία. Την θεωρεί δική του, καταδική του.

Εκφράζεται σ’ Αυτήν ελεύθερα μέσα από την καρδιά του, χωρίς αναστολές και υπεκφυγές. Είναι βέβαιος πως θα του συμπαρασταθεί και θα ακούσει το πρόβλημά του.

Διαισθάνεται μ’ έναν ανεξήγητο τρόπο την παρουσία Της στις δύσκολες στιγμές του.

Προσφεύγει πολλές φορές στην προστασία Της, χωρίς να καταλαβαίνει με ποιο τρόπο η γλώσσα του και ο λογισμός του ήδη την επικαλέστηκαν.

Νοιώθει χαρά και ευφροσύνη όταν επικοινωνεί μαζί Της.

Κατανοεί ότι είναι δίπλα του και τον προστατεύει, οπότε και μαλακώνει η καρδιά του, παρηγορείται η ψυχή του και βουρκώνουν τα μάτια του.

Διαβλέπει την χάρη Της να τον επισκιάζει. Άπειρα άλλωστε είναι τα θαύματα και οι εμφανίσεις Της.

        Αυτή η μοναδικότητα της Παναγίας μας φαίνεται και σε όλους τους ύμνους. Λένε για παράδειγμα: «Προς τίνα καταφύγω άλλην, Αγνή; Που προσδράμω λοιπόν και σωθήσομαι;» ΄Η «πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς σε καταφεύγω σωτηρίαν επιζητών» ΄Η «πάντων προστατεύεις, Αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστη τη κραταιά σου χειρί…»

                                                    *   *   *

            Να γιατί όλοι μας, μα όλοι μας, λίγο ως πολύ, την αντιλαμβανόμαστε ως μάνα μας. Μάνα Παναγιά, την λέμε.

         Αν προσέξουμε τις προσευχές μας προς Αυτήν, θα δούμε να είναι όλες τους γεμάτες προστακτικές. Λέμε για παράδειγμα: «Μήτερ του Θεού φύλαξόν με υπό την σκέπην Σου» ή «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημας». Άραγε πως απευθυνόμαστε έτσι στην Παναγία; Δεν είναι σαν να την προστάζουμε;

Η απάντηση είναι μία. Το δικαίωμα αυτό μας το δίνει η ίδια, γιατί την αισθανόμαστε όπως την μάνα μας. Και σ’ εκείνην, την μάνα μας δηλαδή, όλο προσταγές είμαστε…

            Άραγε γιατί σε κάθε θλίψη, πόνο και δοκιμασία όλο στη μάνα μας καταφεύγουμε; Γιατί, λόγω της αγάπης της προς εμάς, είναι όλο κατανόηση και ευσπλαχνία η καημένη, οπότε όλο και κάτι θα κάνει για να μας ανακουφίσει. Πολύ περισσότερο συμβαίνει αυτό και με την Μάνα Παναγιά μας, στην οποία καταφεύγουν κι αυτές οι μάνες του κόσμου για τα παιδιά τους και όχι μόνο…

Αλλ’ αυτή η ιδιότητα της, ως Μάνας Παναγιάς δηλαδή, από πού απορρέει; Μα απ’ την άλλη της ιδιότητα να γίνει μάνα του Σωτήρα. Κι επειδή κατόρθωσε να γίνει μάνα Εκείνου, έγινε πολύ περισσότερο και δική μας. Έχει πλέον τη δύναμη και τη χάρη να μας αγκαλιάζει όλους, να μας ανακουφίζει όλους, να μας ενισχύει όλους και να μας προστατεύει όλους. Δηλαδή, ως Μητέρα του Θεού είναι πλέον και Μητέρα όλων μας.

Να γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην ζήτησε με πίστη την προστασία Της και να μην την έλαβε άμεσα και πλούσια. Και ως Μητέρα του Θεού έχει άπειρη την παρρησία στον Υιό και Θεό της, γι’ αυτό και είναι τόσο αποτελεσματική η ικεσία μας προς Αυτήν.

Ας σημειωθεί ότι κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, ο ανθρώπινος βίος θα ήταν αβίωτος, αν δεν είχαμε αυτές τις μητρικές Της παρεμβάσεις.

                                                    *   *   *

Αλλά δεν είναι μόνο του καθενός μας η προσωπική σχέση με την Παναγία. Είναι και του λαού μας. Ναι, ανέκαθεν ο Ελληνικός λαός έχει σε εξέχουσα θέση την Μάνα Παναγιά. Την έχει και την θεωρεί ως Μάνα του Γένους μας. Αυτή δε η σχέση έχει βαθιές ρίζες, που ανάγονται στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους και κορυφώνονται στο Βυζάντιο.

Το βλέπουμε αυτό στην υμνογραφία, όπως στον Ακάθιστο Ύμνο για παράδειγμα, στη λαογραφία, στις τοπικές εορτές, στην τέχνη, στη λατρεία. Σε όλα, από τις παραδόσεις, ως στα δημοτικά τραγούδια και τις λαϊκές παροιμίες το όνομα της Θεοτόκου αναφέρεται με εξαιρετική τιμή και ευλάβεια. Κάθε τόπος έχει και μια θαυματουργή εικόνα της, με την ιδιαίτερη ιστορία της μάλιστα.

Επιπλέον ο γλωσσοπλάστης Ελληνικός λαός μας, της χάρισε πληθώρα επωνυμιών εκφράζοντας και με τον τρόπο αυτό το περίσσευμα της ψυχής του, αλλά και την ευγνωμοσύνη του. Υπολογίζεται ότι της έχουν αποδοθεί κάπου 3.500 τιμητικά προσωνύμια, όπως Οδηγήτρια, Γλυκοφιλούσα, Γιάτρισσα, Ελεούσα κ.λπ.

Ετσι μπορούμε να καταφεύγουμε όλοι στην Παναγία μας και σε κάθε περίσταση της ζωής μας. Δηλαδή…

   -   Να μιλάμε στήν Γλυκοφιλοσα, ὅταν μοῦ λείπει ἡ ἀγάπη τῶν δικῶν μας! 

   -   Να παρακαλούμε τήν δηγήτρια, όταν δεν γνωρίζουμε τι αποφάσεις να πάρουμε και τα

       χάνουμε μπροστά στα αδιέξοδα!

   -   Να γονατίζουμε στήν Παραμυθία, ὅταν μας βρίσκουν ο πόνος και τα βάσανα!  

   -   Να καταφεύγουμε στήν Παυσολύπη, ὅταν οἱ λύπες εἶναι ἀβάσταχτες και πολλές!

   -   Να κρούουμε στήν Πορταΐτισσα, όταν ἡ μάνδρα τῆς ψυχῆς μας ἀπειλείται απ’ τους

       ποικίλους πειρασμούς!

   -   Να ικετεύουμε τήν Πάντων Χαρά, ὅταν γευόμαστε απογοητεύσεις και πίκρες!

   -   Οι μανάδες όλου του κόσμου, να δέονται στην Βρεφοκρατοσα για τα παιδιά τους!

   -   Δοξολογώντας τόν Κύριο, να ψάλλουμε μπροστά στό ξιον στί.  

   -   Όταν θέλουμε τό θαύμα τοῦ Θεοῦ στη ζωή μας, να το λέμε αυτό στήν Μεσίτρια.

   -   Κι όταν κινδυνεύει η πατρίδα μας, μην φοβόμαστε τίποτε αν ικετεύσουμε τήν γία Σκέπη!

   -   Από δε την Γερόντισσα του Αγίου Όρους, ας ζητάμε να φυλάει όλους τους

       Ορθοδόξους μοναχούς.  Και τους δικούς μας!

                                                    *   *   *

Καθώς έγραφα τις φτωχές αυτές γραμμές, καλοί μου φίλοι, διαπίστωσα κι εγώ αυτό το χιλιοειπωμένο. Πως πραγματικά καμμία ανθρώπινη γλώσσα, καμμία πένα και καμμία τέχνη, δεν είναι δυνατό να περιγράψει την «Υπέραγνον Μητέρα του Εμμανουήλ», Εκείνην μπροστά στην οποία ιλιγγιά ο ανθρώπινος νους.

Πραγματικά το έργο αυτό υπερβαίνει τις ανθρώπινες δυνάμεις. Μόνο οι άγγελοι μπορούν να το κάνουν αυτό. Κι όπως λέει ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, εμείς οι άνθρωποι τόσο μόνο μπορούμε να την εγκωμιάσουμε, όσο χρειάζεται για να αγιάσουμε τη γλώσσα μας και την ψυχή μας. Δεν είναι τυχαίο που φωτισμένοι απ’ το Άγιο Πνεύμα υμνογράφοι της Εκκλησίας μας διατύπωσαν φράσεις σαν αυτές: «Πάντα υπέρ ννοιαν, πάντα υπερένδοξα τα σα Θεοτόκε μυστήρια».

                                                     *   *   *

Που καταλήγουμε λοιπόν; Μα σ’ αυτό που ψάλλουμε κάθε φορά στη Θεία Λειτουργία: «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ, σώσον ημάς».

                                                           

                                                                                              Κ.Γ.Παπαδημητρακόπουλος


Δημιουργία ιστοτόπου:  ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ