01
Ekdoseis2
Periodika2
Neeskiklofories

Epanekdoseis

Prosfores

diahoristiko

                                                   Του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

       Θα ήθελα να μάθω τι κάνουν τώρα όσοι εγκατέλειψαν τη σύναξη και με ποιους είναι. Αλλά ή παίζουν ζάρια ή οπωσδήποτε ασχολούνται με βιοτικά πράγματα, γεμάτα ταραχή.

          Αν ήσουν εδώ, άνθρωπε, θα ήσουν σε γαλήνη και σε λιμάνι.

       Ούτε ο οικονόμος μπαίνοντας θα σε τάραζε, ούτε ο επιστάτης θα σε ανησυχούσε, ούτε ο υπηρέτης θα σε ενοχλούσε για βιοτικά πράγματα, ούτε κάποιος άλλος θα σε εξόργιζε, αλλά με ησυχία θα απολάμβανες τα Θεία ακούσματα.

       Πουθενά δεν υπάρχουν κύματα εδώ, πουθενά ταραχή, αλλ’ ευλογία και ευχές και ομιλία πνευματική και μετάβαση στον ουρανό. Και φεύγεις, αφού ήδη πάρεις από εδώ την υπόσχεση της Βασιλείας των Ουρανών.

       Για πιο λόγο, λοιπόν, αφήνοντας το πλούσιο αυτό τραπέζι, μεταφέρεις τον εαυτό σου σε άλλο πολύ χυδαίο και εγκαταλείποντας το λιμάνι, αντικαθιστάς τη γαλήνη με την ταραχή;

       Το να μην έρχονται οι φτωχοί πού ήταν τότε παρόντες είναι βέβαια κακό, αλλά δεν είναι τόσο κακό, όσο το μην έλθουν οι πλούσιοι. Για ποιο λόγο; Γιατί οι φτωχοί έχουν την αναγκαία ασχολία, τη φροντίδα της καθημερινής εργασίας, αφού από τα χέρια τους κερδίζουν τα της ζωής. Φροντίζουν για τη διατροφή των παιδιών τους, προστατεύουν τη γυναίκα, κι αν δεν κουραστούν, τα αναγκαία για τη ζωή τους θα τους λείψουν.

       Τα λέγω αυτά, όχι απολογούμενος υπέρ εκείνων, αλλά για να δείξω πως οι πλούσιοι είναι άξιοι για μεγαλύτερη κατηγορία. Όσο περισσότερη άνεση απολαμβάνουν, τόσο περισσότερο θα απολαύσουν και κατάκριση, γιατί με κανένα απ’ αυτά δεν συγκρατούνται.

       Δεν βλέπεις τους Ιουδαίους, τους Θεομάχους, που ξεσηκώνονται εναντίον του Αγίου Πνεύματος, τους σκληροτράχηλους; Όσοι δεν ήλθαν είναι χειρότεροι από όλους αυτούς! Σ’ εκείνους αν πουν οι ιερείς τους να αργήσουν επτά ημέρες και δέκα και είκοσι και τριάντα, δεν αντιλέγουν. Αν και βέβαια τι πιο φοβερό υπάρχει από την αργία εκείνη (δηλ. του Σαββάτου και των άλλων); Κλείνουν τις πόρτες και ούτε φωτιά ανάβουν, ούτε νερό φέρνουν, ούτε επιτρέπεται να μεταχειρίζονται κάτι άλλο για την ανάγκη αυτή. Η αργία γίνεται γι’ αυτούς αλυσίδα, κι όμως δεν αντιλέγουν!

       Εγώ όμως δεν ζητώ κάτι τέτοιο, δηλαδή άργησε επτά ημέρες, ούτε δέκα, αλλά δάνεισέ μου δύο ώρες την ημέρα και τις υπόλοιπες κράτησέ τες εσύ. Κι ούτε αυτό το μέτρο μου προσφέρεις. ΄Η καλύτερα μη δανείσεις τις δύο ώρες σ’ εμένα αλλά στον εαυτό σου, για να αναχωρήσεις γεμάτος ευλογίες, για να φύγεις από παντού ασφαλής, για να πάρεις τα πνευματικά όπλα και να γίνεις ακαταμάχητος, απόρθητος από τον διάβολο.

       Τι είναι πιο ευχάριστο, πες μου, από την εδώ παραμονή;

       Αν, λοιπόν, έπρεπε να περνάμε την ημέρα εδώ, τι πιο σεμνό;

       Τι πιο ασφαλές, όπου υπάρχουν τόσοι αδελφοί, όπου το Άγιο Πνεύμα, όπου βρίσκεται στη μέση ο Ιησούς και Πατέρας σου;

       Ποια άλλη τέτοια συγκέντρωση ζητάς;

       Ποιο άλλο βουλευτήριο;

       Ποια σύνοδο;

     Τόσα αγαθά υπάρχουν στο τραπέζι, στην ακρόαση, στις ευλογίες, στις ευχές, στις συναναστροφές και συ βλέπεις σε άλλες διασκεδάσεις;

       Και ποια συγγνώμη θα έχεις;

                                           [Απ’ το βιβλίο μας «Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΥ»]


Δημιουργία ιστοτόπου:  ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ