01
Ekdoseis2
Periodika2
Neeskiklofories

Epanekdoseis

Prosfores

diahoristiko

Σε λίγο αρχίζει η περίοδος των Χριστουγέννων που όλη με λαχτάρα περιμένουμε. Άραγε πως θέλουμε να τα εορτάσουμε; Κοσμικά ή πνευματικά; Εξαρτάται απ’ το τι τελικά ζητάμε. Τη μαγεία τους για την οποία τόσα πολλά κάνει η «διεθνής των πονηρών» ή τη χαρά τους όπως θέλει η Εκκλησία μας;

Αλλ’ ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους…

Ασφαλώς τα Χριστούγεννα έχουν νόημα βαθύτατα πνευματικό, άγιο και σωτήριο. Γιατί μ’ αυτά δεν εορτάζουμε ένα οποιοδήποτε γεγονός, ως και εθνικό ακόμη, αλλά την ίδια την εμφάνιση, με σάρκα και οστά του Θεού στη γη κι ανάμεσά μας. Μας τίμησε ιδιαίτερα με την επίσκεψή Του αυτή, υπέροχα, ανυπέρβλητα, μοναδικά, καθώς ένωσε την δική μας ανθρώπινη φύση με τη δική Του τη Θεϊκή.

Έτσι έχουμε την εμφάνιση του Θεανθρώπου στην ιστορία. Την ένωση του κτιστού πλάσματος, με τον ίδιο τον Άκτιστο Πλάστη και Θεό.

Σκοπός δε αυτής της Θείας παρέμβασης, είναι η Θέωση του ανθρώπου.

Οπότε με τα Χριστούγεννα δεν κάνουμε τίποτ’ άλλο τελικά, απ’ το να ζούμε την ανα – δημιουργία μας, την ανα – πλασή μας απ’ το κατάντημα στο οποίο μας οδήγησε η αμαρτία, ώστε να επανέλθουμε πάλι στην προτέρα μας κατάσταση.

Να γιατί το μήνυμα των Χριστουγέννων, είναι το πλέον χαρμόσυνο και τόσο ελπιδοφόρο άγγελμα της ιστορίας. Και δεν είναι άλλο, απ’ αυτό του αγγέλου κατά τη Γέννηση του Χριστού προς τους ποιμένες:

«Ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην, ήτις έσται παντί τω λαώ, ότι έτέχθη υμίν σήμερον σωτήρ, ός έστι Χριστός Κύριος, εν πόλει Δαυίδ».(Λουκ. β΄,11) Δηλαδή, σας αναγγέλω χαρά μεγάλη, η οποία θα είναι για όλο τον λαό, ότι γεννήθηκε σήμερα για σας στην πόλη του Δαυίδ, σωτήρας, ο οποίος είναι ο Χριστός ο Κύριος.

Συνεπώς, όταν αποδίδουμε στα Χριστούγεννα το πραγματικό τους νόημα, κι όταν τα εορτάζουμε όπως πρέπει, δηλαδή πνευματικά, τότε επιτυγχάνεται και ο μέγας σκοπός της ενανθρωπήσεως του Θεού, δηλαδή η ένωσή μας με Αυτόν, η Θέωσή μας και καταργείται το έργο του διαβόλου, ακυρώνονται τα σκοτεινά σχέδια του, απομονώνεται, χάνεται απ’ τη ζωή μας!

*   *   *

Είναι επόμενο, λοιπόν, όπως πολέμησε του Χριστού τη γέννηση ως γεγονότος (απ’ το να μην βρίσκεται πανάρετη γυναίκα για να αξιωθεί να γίνει μητέρα Του πράγμα που έγινε τελικά με την Παναγία, ως τους διωγμούς με τη σφαγή των νηπίων απ’ τον Ηρώδη), έτσι και την πολεμά αδιάκοπα έκτοτε ως εορτής.

Πάρα πολλά έγιναν στο πέρασμα των αιώνων, που δεν είναι δυνατό να εξιστορήσουμε. Μόνο δυό λόγια θα αναφέρουμε και κάποια απλά παραδείγματα.

Άλλοι έγραψαν μυθολογίες για τα Χριστούγεννα, άλλοι τα παρερμήνευσαν γιατί δεν θέλησαν να τα βιώσουν κι άλλοι προσπάθησαν να τα καταργήσουν με κρατικές διαταγές, μια τακτική που ονομάστηκε «Ηρωδισμός»!

Πολλά έκαναν επ’ αυτού οι αιρέσεις (όπως η φοβερότερη όλων ο Δοκητισμός, ο Μονοφυσιτισμός κ.λπ.), διάφοροι φιλόσοφοι (όπως ο Ανσέλμος τον 11ο αιώνα),  πολλοί άθεοι κι εχθροί της Πίστης, όπως ο Ιουλιανός ο Παραβάτης κ.λπ.

Τον περασμένο αιώνα στην κομμουνιστική ΕΣΣΔ (Ρωσία κλπ.) είχαν απαγορευτεί τα Χριστούγεννα από το 1917 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘ 80, οπότε και κατέρρευσε το καθεστώς! Όταν δε κυβερνούσε ο Στάλιν, τα Χριστούγεννα είχαν αντικατασταθεί από τα … Σταλινούγεννα, με την εορτή δηλαδή της δικής του γέννησης!!!

Αλλ’ η χειρότερη πολεμική όλων, είναι αυτή της εκκοσμίκευσης των Χριστουγέννων!                                               

Πρόκειται για έναν εορτασμό όχι πνευματικό, όπως τον αναφέραμε, αλλά κοσμικό, εντελώς κοσμικό όσο γίνεται… Έναν τρόπο που μεταβάλλει το μέγα υπερκόσμιο γεγονός, σε εγκόσμιο και καθαρά υλιστικό!

Ούτε λόγος να γίνεται για πνευματική προετοιμασία, δηλαδή νηστεία, μετάνοια, εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, προσευχή, Θεία Λειτουργία, αλλά και έμπρακτη αγάπη, συγχωρητικότητα, καλοσύνη, ελεημοσύνη και στοργή στον συνάνθρωπο, για σκέψεις και αποφάσεις πνευματικές.

Λόγος να γίνεται μονάχα για τα ρεβεγιόν, τα στολίδια, τα φαγητά, τα γλέντια, τους χορούς, τα ξενύχτια, τα ταξίδια και μάλιστα τα εξωτικά, τα δώρα, τις χαρτοπαιξίες, τα πάσης μορφής θεάματα και διασκεδάσεις, τις κάθε είδους απολαύσεις και ηδονές! Όλα τους τόσο κοσμικά, όλα τους αντιπνευματικά, όλα τους πτυχές της «ωραίας ζωής», και όχι της Ουράνιος Ζωής που ζητά από μας ο Χριστός. Καμμία σχέση με τον «Θεοπρεπή» εορτασμό, όπως τον προσδιορίζει η Εκκλησία.

Φθάσαμε να κατανοούμε πως έρχονται Χριστούγεννα, από τις στολισμένες βιτρίνες των εμπόρων, από τα φωτάκια που αναβοσβήνουν στο μπαλκόνι του διπλανού μας, απ’ τα έλατα που πωλούνται στους δρόμους, από κάποιες προσκλήσεις σε γεύματα και τα λεγόμενα «εορταστικά» προγράμματα της τηλεόρασης, δηλαδή από της εκδηλώσεις του κόσμου…

Οπότε μιλάμε για απολυτοποίηση της ύλης, για την άκρατη κοσμικότητα, για την απόρριψη κάθε πνευματικής πλευράς των πραγμάτων. Μιλάμε για Χριστούγεννα χωρίς Χριστό! Για ένα «πνεύμα Χριστουγέννων» όπως λένε «μαγικό», δηλαδή δαιμονικό!

Τα υλικά αγαθά, με λογική και μέτρο και στο βαθμό που μας είναι απαραίτητα, δεν τα απορρίπτουμε βέβαια. Όμως έπονται, δεν προηγούνται, ούτε και απολυτοποιούνται στη ζωή μας. Η απάντηση του Χριστού στον Σατανά που τον πείραζε στην έρημο, τούτη ήταν: «Ούκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος…»

Χόρτασε, εκεί στην έρημο πάλι, τους «πεντακισχίλιους» αλλά και τους «τετρακισχίλιους», αφού γεύτηκαν πλήρως και επί ημέρες τα πνευματικά αγαθά αλλά και την ίδια Του την παρουσία, δηλαδή αφού Τον γεύτηκαν πλήρως. Κι αυτά τα υλικά αγαθά ήταν στο βαθμό και το είδος που έπρεπε. Τίποτ’ άλλο!

Μέσα σ’ αυτή τη λογική δεν είναι δομημένα και τα δικά μας Ελληνορθόδοξα έθιμα;

Ο Ε. Μορέν στο βιβλίο του «Πνεύμα των καιρών» αναφέρει πολύ εύστοχα: «Η ζωή δεν μπορεί να καταναλώσει τα πάντα και η καταναλωτική κοινωνία δεν μπορεί ούτε και θα μπορέσει ποτέ να δώσει τα πάντα»! Συνεπώς τι απαιτείται;         

*   *   *

Το πράγμα δεν είναι καθόλου απλό! Γιατίσήμερα, κατά τρόπο απόλυτα οργανωμένο και με πολύ κομπασμό, επιχειρείται τόσο με την «Παγκοσμιοποίηση» όσο και την κίνηση της «Νέας Εποχής» που την προωθεί παντού, η προβολή ειδωλολατρικής ατμόσφαιρας στους εαυτούς μας, στα σπίτια μας και τις κοινωνίες μας και η καθιέρωση της αντίληψης πως ο Χριστός δεν είναι ο Σωτήρας μας!!!

Να γιατί αυτοί που πέφτοντας θύματα σ’ αυτή τη διαδικασία, χάνουν τελείως το νόημα της εορτής, δεν τα εορτάζουν πνευματικά αλλ’ εντελώς κοσμικά, οπότε και στο τέλος δεν νοιώθουν τη χαρά των Χριστουγέννων αλλά μελαγχολία και τη θλίψη. Θα δούμε και φέτος τις εφημερίδες να έχουν τίτλους σαν αυτούς:

-   «Η μελαγχολία των γιορτινών ημερών»!

-   «Πώς να αποφύγετε τη μελαγχολία των εορτών»!

-   «Τα Χριστρούγεννα της μελαγχολίας»!

-   «Εορταστική κατάθλιψη»!

Λοιπόν, ας προετοιμαστούμε όσο καλύτερα για τα πνευματικά Χριστούγεννα. Μας είναι απαραίτητη η ευφροσύνη τους. Αυτό το προάγγελμα της Ουράνιας Βασιλείας. Αυτή η απόδειξη ότι μέσα μας ο Χριστός γεννήθηκε…

[Απ’ το βιβλίο του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου «ΟΧΙ ΣΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ Ν. ΕΠΟΧΗΣ»]


Δημιουργία ιστοτόπου:  ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ